روکوکو

 

واژه كوكو از واژه فرانسوي Rocaille به معني سنگريزه گرفته شده است، اين واژه مخصوصاً به سنگ ريزه‌ها و صدف‌هايي اطلاق مي‌شود كه در تزئين غارهاي مصنوعي به كار مي‌رفت، روكوكو در حقيقت ادامه شيوه باروك بود كه مخصوصاً در فضاهاي داخلي با افراط در تزئينات و ريزه‌كاري توام به كار مي‌رفت.

روكوكو در فرانسه به دنيا آمد و در آلمان به حد اعلاي تكامل رسيد. آزادي معماري در اين سبك از حد و حصر گذشت و آنها اشكال خاص معماري اين دوره را به وجود آوردند. 
معماري اين دوره سبك، ريزنقش و شادي‌انگيز است، از ويژگي آن به كارگيري بيش از پيش عدم تقارن در تزئينات مي‌باشد.
روكوكو آخرين تجلي يك سبك اصيل اروپايي است. هنر روكوكو مي‌كوشد براي ايجاد زيبايي بدون رعايت ملاحظات از آغاز اين دوره، تزئينات داخلي بناي مارلي، معماري نمازخانه ورساي، جايگاه خوانندگان نوتردام، كاخ فردريك كبير و كليساي قديس يوحنا را مي‌توان نام برد.  
روکوکوسبکی در هنر و معماری است که مشخصات آن درخشندگی ، شکوه، نشاط و صمیمیت است. در حدود سال 1700 در فرانسه ظهور کرد و طی سده هجدهم در سراسر اروپا گسترش یافت. این واژه در سالهای 1796-7 توسط یکی از شاگردان داوید(نقاش) ابداع شد که ترکیبی از دوواژه ی(rocaille ) اثر سنگی و (barocco ) باروک، بود که به طور تحقیر آمیز به سلیقه ی رایج در دوران سلطنت لویی پانزدهم اشاره دارد. واژه ی روکوکو نیز همچون بسیاری از عناوین سبک شناسانه حیاتش را به عنوان یک اصطلاح تحقیر آمیز آغاز کرد تا سده نوزدهم در آلمان این واژه در اصطلاح هنری و فرمی خود به کار گرفته شد. و برای توصیف یک سبک هنری تزئینی که دارای انسجام و ثبات خاصی است به کار گرفته شد. این سبک به دلیل تزئینات ظریف و پر آب و رنگ تمایل به موضوعات کوچک به جای موضوعات برجسته یک ویژگی مشخص و با هویت دارد.

قصر "سنسوچی" در آلمان با سبك معماری "روكوكو"، رقیب كاخ "ورسای" فرانسه به شمار می‌آید، این قصر سال 1990 در فهرست میراث جهانی یونسكو به ثبت رسید.

قصر سنسوچی كه در بوتسدام قرار دارد قصر تابستانی فردریك كبیر پادشاه پروس (سرزمینی كه امروزه بخش شرقی آلمان و بخش غربی
لهستان را دربر می‌گیرد) است كه رقیب كاخ ورسای در فرانسه محسوب می‌شود.

 سبك معماری به كار رفته در سنسوچی روكوكو است (سبك هنر سده 18 كه در واكنش بهباروك به وجود آمد و ویژگی آن تزیینات فراوان و رنگ‌های روشن و شاد بود) این بنا كه از كاخورسای كوچك‌تر است به دلیل وجود معابد زیبا و تالارهای رقصش در پارك سنسوچی شهرت 
دارد. این قصر توسط "گئورگ ونزسلائوس فون كنوبل اسدورف" بین سال‌های 1745 تا 1747 طراحی شده است. در این قصر 10 اتاق اصلی وجود دارد. 

در قرن نوزدهم این قصر اقامتگاه فردریك ویلیام چهارم شد. او با به‌كار گرفتن معماری به نام "لودویگ پرسیوس" دوباره قصر را بازسازی و بزرگ كرد. "فردیناند فون آرنیم" مسئول تغییر چشم‌انداز قصر شد. شهر پوتسدام با مجموعه قصرهایش مكانی مورد علاقه سكونت خاندان سلطنتی تا قبل از سقوط سلسله هوهن زولرن در سال 1918 بود. بعد از جنگ جهانی دوم این قصر تبدیل به یكی از جاذبه‌های گردشگری در آلمان شرقی شد. بعد از اتحاد دو آلمان در سال 1990جسد فردریك كبیر را به قصر محبوبش بازگرداندند و در مقبره وی رو به باغی كه او بانیساخت آن بود به خاك سپردند.


سنسوچی و باغ‌های بی‌نظیرش در سال 1990 در فهرست میراث جهانی یونسكو به ثبت رسید. در سال 1995، بنیاد حفظ قصرها و باغ‌های پروس در برلین ـ برنونبرگ برای حفاظت از سنسوچی و دیگر قصرهای سلطنتی اطراف برلین تشكیل شد. بیش از دو میلیون نفر از سراسر دنیا سالانه از این قصرها بازدید می‌كنند. 

بیست سال پس از ساخت سنسوچی فردریك قصر دیگری در قسمت غربی پارك ساخت. اینقصر به مراتب بزرگ‌تر از قصر قبلی بود و سبك معماری باروك در آن به كار گرفته شده بود.
انتخاب سبك معماری روكوكو برای ساخت سنسوچی تصادفی نبود. در این سبك از معماری كه در اوایل قرن هجدهم در ادامه سبك باروك شكل گرفت به جای بكارگیری رنگ‌های تیره از رنگ‌های روشن و تزیینات متنوع استفاده می‌شود. این قصر یك طبقه بوده و از دو باله كناری ساخته شده است. در باغی كه در جلوی این قصر ساخته شده گلكاری‌های زیبا و تزیینات فراوان وجود دارد.
 

/span

مسیر سایت